Objawy nadżerki
Schorzenie to polega na ubytku tkanki nabłonka w pochwowej części szyjki macicy. Zmiana przypomina wyglądem drobną, czerwonawą plamkę na błonie śluzowej narządu. To jedna z bardziej „pomysłowych” chorób, ponieważ rzadko kiedy daje o sobie znać sama. Jej zdiagnozowanie często zawdzięcza się przypadkowi. Istnieją jednak pewne symptomy, które z reguły towarzyszą wystąpieniu schorzenia. To obfite upławy z pochwy (nadżerka wydziela dużą ilość śluzu), przybierające żółto-zieloną barwę, bóle brzucha oraz bóle w okolicy krzyżowej (efekt wytworzenia się stanu zapalnego), pieczenie lub świąd. Inne, możliwe objawy to krwawienia, obserwowane po przeprowadzeniu badania ginekologicznego, a także po stosunku płciowym. Jedyną pewną metodą wykrycia choroby jest jednak badanie lekarskie.
Pojawiające się schorzenie może przybierać różny wygląd, z uwagi na co wyróżnia się różne typy choroby:
- Nadżerka prosta to świeżo powstała zmiana o czerwonym zabarwieniu, która charakteryzuje się gładką powierzchnią.
- Nadżerkę brodawkowatą od prostej odróżnia brodawkowata powierzchnia, zaś typowym jej objawem jest stan zapalny.
- O nadżerce krwawiącej mówimy wtedy, kiedy powierzchnia zmiany krwawi po współżyciu, zaś nadżerka gruczołowa to taka, w okolicy której tworzą się struktury gruczołowe, produkujące wydzielinę śluzową.
Przyczyny i rodzaje
Nadżerka pojawia się w efekcie stanów zapalnych miejsc intymnych, ale także infekcji wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, zaburzeń hormonalnych czy podrażnień mechanicznych. Wyróżnia się trzy rodzaje schorzenia: nadżerkę prawdziwą (właściwą), rzekomą (tzw. erytroplakię), wrodzoną, nadżerkę w stanach przednowotworowych (rak szyjki macicy) oraz ektopię doczesnową. Pierwsza powstaje wskutek urazów mechanicznych, chemicznych oraz stanów zapalnych, a charakteryzuje się ubytkami w nabłonku. Ten typ schorzenia nie jest groźny, ale niestety, może być także zapowiedzią nowotworu szyjki macicy. Z tego właśnie powodu po wykryciu u siebie tego rodzaju zmiany kobieta musi poddać się badaniu cytologicznemu.
Fakt, że choroba intymna nie daje o sobie znać wcale nie oznacza, że zdrowie intymne ma się równie dobrze, jak samopoczucie.
O erytroplakii (występuje najczęściej) mówimy w przypadku nadżerki utworzonej przez nabłonek kanału szyjki macicy, co jest efektem zastąpienia jednego rodzaju nabłonka przez inny (tzw. walcowaty). Jest to spowodowane zakażeniem szyjki macicy i pochwy, czasami zaburzeniami hormonalnymi, licznymi porodami, niekiedy wczesnym rozpoczęciem współżycia płciowego i częstymi zmianami partnerów seksualnych. Do jej powstania może przyczyniać się także tendencja do ciągłego używania tamponów lub stałe stosowanie antykoncepcji hormonalnej.
Nadżerka wrodzona pojawia się u kobiet dojrzałych, które doświadczyły w swoim życiu licznych stosunków seksualnych. Do tego typu schorzenia również przyczynia się stosowanie antykoncepcji hormonalnej. Ektopia doczesnowa wystąpić może u kobiet ciężarnych. Objawy nadżerki to krwawienia, po których pojawieniu się kobieta powinna jak najszybciej zdiagnozować ewentualną przyczynę (krwawienia mogą być także niegroźnym skutkiem zmian hormonalnych), poddając się badaniu kolposkopowemu. Badanie pozwala wykluczyć zmiany nowotworowe, co powinno uspokoić kobietę, ponieważ zwykła nadżerka nie wpływa na ciążę ani nie zagraża dziecku.
Leczenie
Wcześnie zdiagnozowana nadżerka pozwala na przeprowadzenie stosunkowo łatwego i krótkiego leczenia. Warto bowiem pamiętać, że w istocie nie jest ona groźną przypadłością, dopiero jej zaniedbanie może nieść poważne konsekwencje. Rozpoczęcie leczenia poprzedza badanie ginekologiczne, które określa konkretną przyczynę schorzenia. Konieczne jest pobranie wymazu cytologicznego w celu sprawdzenia stanu komórek nabłonka szyjki macicy. Te czynności z kolei pozwalają na ustalenie odpowiedniego rodzaju leczenia. Leczenie farmakologiczne polega na aplikowaniu leków przeciwzapalnych i środków stymulujących nadżerkę do gojenia się. Jest stosowane wtedy, kiedy zmiany są nieznaczne i nie występuje zagrożenie powikłań.
Koagulacja chemiczna to metoda leczenia, polegająca na zastosowaniu specjalnych preparatów chemicznych, mających zlikwidować chory nabłonek. Leczenie zachowawcze jednak nie sprawdza się w przypadku, kiedy nadżerka przybiera większe rozmiary. W ramach leczenia zabiegowego wyróżnia się m.in. elektrokoagulację (wypalanie), czyli usuwanie nadżerki za pomocą iskry elektrycznej. Zabieg nie jest bolesny, ale może pozostawiać blizny. Gojenie trwa około 3-5 tygodni. Kriokoagulacja (zamrażanie) to usuwanie nadżerki poprzez zamrożenie jej za pomocą ciekłego azotu. Zabieg także nie jest bolesny, gojenie może potrwać do 30-40 dni. Fotokoagulacja (laseroterapia) to usuwanie nadżerki za pomocą końcówki, emitującej fale świetlne – zabieg bezbolesny, nie powoduje blizn, służy do leczenia nieznacznych zmian, zaś gojenie się trwa około 2 tygodnie.
—
W przypadku wystąpienia niepokojących objawów należy skontaktować się z ginekologiem i rozpocząć odpowiednie leczenie. Tylko lekarz może postawić diagnozę. Powyższy opis nie zastąpią wizyty u lekarza!
fot. Shandi-lee-Cox, haylee
